De dag die voor mijn gevoel de dag van de waarheid moest worden, brak aan. Hij begon met de gebruikelijke slavenarbeid, maar ik had er echt zin in. Neuriënd deed ik mijn werk. Ik hoopte echt dat het me allemaal zou lukken en 8 gelijk kreeg. Na de middag zat ik in mijn cel te wachten. En ja, ze haalde me op voor de training. Ik knielde en wachtte op het teken haar te volgen. In de trainingsruimte werden mijn kettingen losgemaakt. Toen ik los was legde ik drie vingers op mijn lippen, ten teken dat ik wat wilde zeggen.
“Spreek, als het echt belangrijk is.”
“Ja, Mevrouw, ik heb nagedacht over wat U eergisteren allemaal hebt verteld ik wil echt proberen, mijn te best doen, alstublieft, help me.”
Ze keek me aan, glimlachte en gaf me een kus.
“Dappere meid, ik zal zeker helpen, we gaan zoals altijd opwarmen, daarna komt het echte werk. Ik zal niet veel afwijken van wat we eergisteren hebben gedaan, maar uiteraard wel een tandje erbij zetten en kijken naar je vorderingen.”
“Dank u mevrouw.”
Ze maakte me op de gebruikelijke wijze vast en pakte de zwepen en de kane, die laatste hadden we nog niet gehad. Ze begon zoals aangegeven, eerst met de beginnerzweep, rustig opbouwend, mij de kans gevend om me aan te passen.
“Ik kan je geruststellen: je Meester zal je ook altijd rustig inwerken, dat doen ze allemaal, er is niemand, die er gelijk vol in gaat”
Ik probeerde nu aan haar woorden te denken, zou ik kunnen gaan zweven, als iedereen het kon? 8 bouwde nu serieus op, de slagen werden gemener en harder, ze moest nu al haar kracht gebruiken om haar doel te bereiken. Na enkele minuten stopte ze, mijn hele lichaam gloeide, maar ik voelde me nog steeds prima, het ging zoals ik hoopte en dat gaf me zelfvertrouwen. 8 wreef me troostrijk over mijn rode striemen, gaf weer een kusje en prees me. Ik genoot.
Ze ging nu met de andere zweep, die echt veel gemener was, beginnen, eerst mijn voorkant, dat kwam hard aan, maar ik hield vol. Ze stopte even, pakte een paar ijzertjes van het wandbord. Het waren roestvrijstalen millimeters dikke strepen, bij elkaar gehouden door schroeven en een vleugelmoer. Ze plaatste deze om mijn tepels en draaide ze aan, tot er voldoende weerstand was. Ik voelde wel pijn maar dacht dit wel uit te kunnen houden. Wist ik veel dat die dingen pas na enige minuten begonnen te irriteren en vervelend pijn te doen, maar daar kwam ik vlot genoeg achter. De rug en bilzijde van mijn lichaam waren weer aan de beurt, soms zwiepte de zweep gemeen door naar mijn flanken en dat deed behoorlijk veel pijn. Maar ik mocht niet toegeven van mezelf, ik zou zonder een kik volhouden, ik was super gemotiveerd, ook toen de pijn aan m'n tepels erger werd. Ik bleef trots rechtop staan, presenteerde me en wilde die pijn voelen, ik wilde nu weten wie de baas was. Af en toe kon ik een AAH! niet nalaten als 8 vol uithaalde. Toch liet ik me niet kennen en begon in mezelf te geloven, ik kon het. 8 kwam weer op me af en begon me weer te troosten, het was heerlijk. Ik kreunde van genot.
“Permissie, mevrouw? “
“Zeg het.”
“Ik kan het!” en ik lachte.
“Ik zie het, ik ben trots op je, je bent geweldig en ik geniet van je!”